
تعريف كلاسيك سواد، توانايی خواندن و نوشتن است. اما بر اساس تعريف يونسكو، شخص با سواد فردی
است که تمام پارامترها زير را در خود دارا است.
١- سواد عاطفی :
توانايی برقراری روابط عاطفی با خانواده، همکاران. مشتریان. رقباو دوستان، به نحوی شایسته.
٢- سواد ارتباطی :
توانايی برقراری ارتباط و تعامل با تمامی اعضای جامعه، شامل آداب معاشرت و روابط اجتماعی بهینه.
٣- سواد مالی :
توانايی مديريت اقتصادی درآمد، یعنی دانش گردش تقدینگی، سرمايه گذاری، و مديريت هزینه.
٤- سواد رسانه :
اين كه بدانيم كدام خبر رسانه ها معتبر و كدام نا معتبر است. یعنی توانايی تشخيص راستی و درستی
اخبار و ديگر پيام های رسانه ای.
٥- سواد آموزش و پرورش :
توانايی تربيت فرزندان شایسته و برنامه ریزی برای آموزش و پرورش کارکنان بایسته.
٦- سواد رایانه :
توانايی استفاده از مهارت های هفت گانه ی رايانه یا ICDL، شامل مفاهيم پايه ی فن آوری اطلاعات و
ارتباطات، استفاده از رايانه، مديريت فايل ها، واژه پردازی و ...
امروز، در قرن بیست و یکم، داشتن سواد خواندن و نوشتن، یا حتى اخذ مدرک دانشگاهی، دال بر با سواد
بودن فرد نیست. آموزش های مهارتی برای مدیران و کارشناسان از یک گزینه به یک الزام تبدیل شده است.
برچسب:
نویسنده: طاها صادقی